‘ ಚಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪ’- ಹೀನ್ರಿಶ್ ಕ್ಲೆಯಿಸ್ಟ್ ಜರ್ಮನ್ ಕತೆ -ಭಾಗ೩

Posted on August 17, 2011. Filed under: ಜರ್ಮನ್ ಕತೆ, Uncategorized | Tags: , , , , , |


ಆಗಸ್ಟ್ ೬ರ  ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ.

ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ತಲೆ ಸುತ್ತಿದಂತಾಗಿ  ಯೋಸೆಫಾ ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ  ಮೂರ್ಛೆಹೋಗುವಂತಾದಳು . ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ  ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದ ತಳಪಾಯದ ಕಟ್ಟಡವು ಅವಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿ  ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು. ಅದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ರಭಸಕ್ಕೆ  ಆಕೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಹೊರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಳು . ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು  ಒರಸಿಕೊಂಡಳು. ತನ್ನ ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲಿನ ಘೋರ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ  ನಗರದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು. ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗ ,ಆಗ ತಾನೇ ಕವಚಿ ಬಿದ್ದ ಆ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡದ ಒಳಗೆ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ  ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅವಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿ ಬೀದಿಗಳ ಕೂಡುಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ,ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾದರೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಎಂದು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾದಳು ಯೋಸೆಫಾ. ಜನಸಾಗರ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿದಂತೆ ,ಆಕೆಯೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ  ,ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ,ಆತನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ , ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ , ಗತಿಸಿಹೋಗಿರಬಹುದಾದ ಆತನ  ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಕೋರಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಕಣಿವೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಜಾರಿದಳು. ಆ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲೇ  ಆಕೆ ಕಂಡದ್ದು ಅವಳ ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಎರೋನಿಮೋ ನನ್ನು.ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ಆಗ ಆ ಕಣಿವೆಯೇ  ಈಡನ್ ತೋಟವಾಗಿತ್ತು. ತಲ್ಲಣ ಸಂಭ್ರಮಗಳ ಗದ್ಗದ ಕಂಠದಲ್ಲೇ  ಎರೋನಿಮೋ ನಿಗೆ ಸಕಲ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸಿದಳು  ಯೋಸೆಫಾ. ತಂದೆಯಾಗಿ ಮೊದಲಬಾರಿ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡವನೇ  ಅದನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು ಎರೋನಿಮೋ.ಆತನ  ಅಪರಿಚಿತ  ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡು ಅದು ಅಳತೊಡಗಿದಾಗ ಆತ ಅದರ ಮೈ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ  ಮುತ್ತುಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಕರೆದು ಅದು ಶಾಂತವಾಗುವಂತೆ  ಮಾಡಿದ.

ಅದೊಂದು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಪರಿಸರ.ಆ ಹೊಳೆಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ  ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಜನ ಬಂದು ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಭಯಾನಕ ದಿನದ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸರಮಾಲೆಯ ಬಳಿಕ ಹಾವಸೆ ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳ ಗೊಂಚಲಿನ ಮೃದು ಹಾಸಿಗೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಒಂದೊಂದು ವಿಧದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಗಾಗಿ ಗೋಳಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನೊಬ್ಬ , ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವ ಇನ್ನೊಬ್ಬ,  ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ – ಹೀಗೆ ಗೋಳಾಟದ  ಆ ಆವರಣದಿಂದ  ಎರೋನಿಮಾ ಮತ್ತು ಯೋಸೆಫಾ ಮೆಲ್ಲನೆ ಆಚೆ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ದಾಳಿಂಬೆ ಮರ .ಅದರ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ  ಸುವಾಸನೆ ಭರಿತ ಹಣ್ಣುಗಳು ತೊನೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದುವು. ಮರದ ತುತ್ತ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಬುಲ್ ಬುಲ್  ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಇಂಪಾದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎರೋನಿಮೋ ಆ ದಾಳಿಂಬೆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿದ.ಅವನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಯೋಸೆಫಾ, ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆ ಹಸುಳೆ ಫೆಲಿಪೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದರು. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಆ ಮರದ ನೆರಳು ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತು.ಅವರು ನಿದ್ರಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಚಂದ್ರ ತನ್ನ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಾತುಕತೆಯ ಓಟಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ- ಕಾನ್ವೆಂಟಿನ ತೋಟ ,ಜೈಲು ,ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ……

ಭೂಕಂಪದ ಕಂಪನಗಳು ನಿಂತ ಬಳಿಕ ಅವರು ಲಾ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಸಿಯೋನ್ ಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.ಅಲ್ಲಿ ಯೋಸೆಫಾಳ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳತಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಲ ಪಡೆದು, ಅಲ್ಲಿಂದ  ಸ್ಪೇನ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ,ಅಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ವರೆಗೆ ವಾಸಿಸುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರು.ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೂ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಿದ್ದೆ ಹೋದರು.

ಅವರಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಮೇಲೇರಿದ್ದ. ಸುತ್ತುಮುತ್ತೆಲ್ಲ ಅನೇಕ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಕುಟುಂಬದವರು ಬೆಂಕಿ ಕಾಯಿಸಿ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿ ಮಾಡುವ  ಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಲು ಏನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವುದು ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಎರೋನಿಮೋ ಯೋಸೆಫಾ ಬಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಬಂದ. ಆತನ ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗು. ಆ ಮಗುವನ್ನು ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಎಂದು ಆ ಯುವಕ ಯೋಸೆಫಾ ಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ. ಆ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ತನ್ನನ್ನು ಆ ಯುವಕ ಗುರುತಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಯೋಸೆಫಾ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ತಾಳಿದಳು. ಆತ ಮತ್ತೆ  ಕೇಳಿಕೊಂಡ : ” ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತ್ರ. ಯೋಸೆಫಾ, ಈ ದುರಂತ ಆದ ಬಳಿಕ ಮಗುವಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಏನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ” ಯೋಸೆಫಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಆ ಯುವಕನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು , ಆ ಅಪರಿಚಿತ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಎದೆಗೆ ಆನಿಸಿಕೊಂಡು ಮೊಲೆಯೂಡಿಸಿದಳು. ಆ ಯುವಕ ಡಾನ್ ಫೆರ್ನಂದೋ  ಅವಳ ಮಮತೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ತಾನು ತಯಾರಿಸಿದ ಬೆಳೆಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿಗೆ  ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ. ಎರೋನಿಮೋ ಯೋಸೆಫಾ ಆ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.

ಡಾನ್ ಫೆರ್ನಂದೋ ನ ಹೆಂಡತಿ ಡಾನ್ ಎಲ್ವಿರ ಕಾಲಿಗೆಲ್ಲ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಯೋಸೆಫಾಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡವಳೇ ಅವರನ್ನು ಪ್ರ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಎಲ್ವಿರ ಳ ತಂದೆ ಡಾನ್ ಪೆದ್ರೊ ನಿಗೆ ಹೆಗಲಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಗಾಯಗಳಾಗಿ ಇದ್ದು ,ಆತ  ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿದ.

ಎರೋನಿಮೋ ಮತ್ತು ಯೋಸೆಫಾ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಯೋಚನೆಗಳು ಸುತ್ತಿ ಸುಳಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಇಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ದೊರೆತ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಹಿಂದಿನ ಘೋರ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರಿಗೆ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಆ ಸ್ಥಳ, ಆ ಜೈಲು, ಅಲ್ಲಿನ ಗಂಟೆಗಳು – ಇವೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದವು. ಆ ಭೂಕಂಪ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಡೆದು ಜನರನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು .ಅವರ ನೆನಪುಗಳು  ಎಷ್ಟೇ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿದರೂ ಅವು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಭೂಕಂಪದ ಬುಡದಲ್ಲೇ. ಭೂಕಂಪದ ಮೊದಲ ಕಂಪನದ ಬಳಿಕ ಆ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಕತೆಗಳು ಹರಿದಾಡಿದವು. ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಗಂಡುಸರ ಎದುರೇ   ಗರ್ಭಿಣಿ ಹೆಂಗುಸರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತದ್ದು , ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ ಪಾದ್ರಿಗಳು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ ಜಗತ್ತಿನ ಕೊನೆಯಾಯಿತೆಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡದ್ದು, ವೈಸರಾಯಿಯ ಕಾವಲುಗಾರನು ಚರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಜನರನ್ನು ಹೊರಗಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ  ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ವೈಸರಾಯಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು, ಭೂಕಂಪದ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬರ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುವವರನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವೈಸರಾಯಿಯು ನೇಣುಗಂಭವನ್ನು ನೆಟ್ಟದ್ದು, ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಯೊಂದರ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುಗ್ಧನೊಬ್ಬನನ್ನು ಅತ್ಯಾಸೆಯ ಮನೆಯೊಡೆಯನೊಬ್ಬನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ್ದು  ….ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ  ಎಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳು.

ಎಲ್ವಿರಾಳ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಯೋಸೆಫಾ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಎಲ್ಲ ಕತೆಗಳನ್ನು ಕಾತರ ಉದ್ವೇಗದಿಂದ  ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಆ ಭಯಾನಕ ದಿನವನ್ನು ತಾನು ಹೇಗೆ ಕಳೆದೆ ಎಂದು ಯೋಸೆಫಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ಹೆಂಗುಸಿನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬಂತು. ಆಕೆ ಯೋಸೆಫಾಳ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅದುಮಿಕೊಂಡು ಹಿಡಿದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದಳು. ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಸಂಗತಿಗಳು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಗಳಾಗಿ ಯೋಸೆಫಾಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು  ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸಿದ್ದುವು. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಟ ಮತ್ತು ಕೆಡುಕಿನ ಶಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ  ಲೌಕಿಕ ಸಂಪತ್ತು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯರ ಹೃದಯದ ಅಪೂರ್ವ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹೂವುಗಳಂತೆ ಅರಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ರಾಜರು ಮತ್ತು ಭಿಕ್ಷುಕರು, ಶ್ರೀಮಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ರೈತರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಸರಕಾರೀ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು ,ಪಾದ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ ಗಳು -ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆ ತೋರುತ್ತಾ ,ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ,ತಾವು ಉಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಅಸಂಭಾವ್ಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು  -ಭೂಕಂಪದಂತಹ ಒಂದು ಅನಾಹುತವು ಬದುಕಿ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದಂತೆ ಒಂದುಗೂಡಿಸಿದ ಕತೆಗಳು ನೂರಾರು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹರಡಿದ್ದುವು.

ಎಲ್ಲರೂ ತಾವು ಬದುಕಿ ಉಳಿದ ಸಾಹಸದ ಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆವರೆಗೆ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ರೋಮ್  ಇತಿಹಾಸದ ಸಾಹಸದ ಯೋಧರಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಭಯದ ಸೋಂಕಿಲ್ಲದ ನಿದರ್ಶನಗಳು, ಅಪಾಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದ ಧೈರ್ಯದ ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಸ್ವಾರ್ಥರಹಿತ  ಸಂತ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಬಲಿದಾನ, ಎಡರುತೊಡರುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಬದುಕನ್ನು ಪಣವಾಗಿಡುವುದು – ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಗುಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕಥನಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಇಂತಹ ಸಾಹಸಗಾಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಂಡು ಬದುಕಿ ಉಳಿದುಬಂದವರು ಆದ ಕಾರಣ ಅವರೆಲ್ಲರ  ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಂತಸಗಳ ಭಾವಗಳ ಅಪೂರ್ವ ಬೆಸುಗೆ ಇತ್ತು . ದುರಂತದ ಗರ್ಭದ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಶಿಶುವಿನ ಹುಟ್ಟು!

ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೆಲುಕುಹಾಕುತ್ತ  ಎರೋನಿಮೋ , ಯೋಸೆಫಾಳ ತೋಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ದಾಳಿಂಬೆ ಮರದ ನೆರಳಿಗೆ ಬಂದ. ಸದ್ಯದ  ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯುರೋಪಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ವೈಸರಾಯಿ ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಆತನಲ್ಲಿ ಮನವಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ,ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಚಿಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುವ ತನ್ನ ಅಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡ. ತನ್ನದೂ ಅದೇ ಬಯಕೆ ಎಂದಳು ಯೋಸೆಫಾ. ತನ್ನ ತಂದೆ ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಆತನನ್ನು ತಾನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂದಳು ಯೋಸೆಫಾ. ವೈಸರಾಯಿಗೆ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ,ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ ಎಂದಳು.

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಪರಾಹ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಭೂಕಂಪದ ಕಂಪನಗಳು ಕೊನೆಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಬ್ಧವಾದುವು. ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಜನರು ಶಾಂತವಾಗುತ್ತಾ ಬಂದರು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸುದ್ದಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತಲಪಿತು. ಆ ಭೂಕಂಪದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗದೇ ಉಳಿದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚರ್ಚ್ ,ಡೊಮಿನಿಕನ್ ಚರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ವಿಧ್ಯುಕ್ತ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಇಂತಹ ಭೂಕಂಪದಂತಹ ಅನಾಹುತಗಳು ಮುಂದೆ ನಡೆಯದಂತೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಎಂದು.

ನಿರಾಶ್ರಿತ ಜನರು  ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಡಾನ್ ಫೆರ್ನಂದೋ ಗುಂಪಿನವರು ಎರೋನಿಮೋ ಯೋಸೆಫಾರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು: ” ನೀವೂ ಯಾಕೆ ಆ ಶಾಂತಿ ಆಚರಣೆ ಮತ್ತು ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಸೇರಬಾರದು” ಎಂದು . ಎಲ್ವಿರ ,ಫೆರ್ನಂದೊನಲ್ಲಿ  ಆತನು ಆ ಗುಂಪನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಹೇಳಿದಳು. ಯೋಸೆಫಾ ಅವರ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಎರೋನಿಮೋ ತಮ್ಮ ಮಗು ಫೆಲಿಪೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ .ಇನ್ನು ಅನೇಕರು ಆ ಗುಂಪನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಈ ಗುಂಪಿನ  ಮೆರವಣಿಗೆ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಿತು.

………………………………………………………………..ಮುಂದುವರಿಯುವುದು …………………………………………………………

Make a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

%d bloggers like this: